Mel Gibson – 3000 metrów nad ziemią

Teatr trójki autorów. Nieporadny i neurotyczny księgowy mafii (Topher Grace) ma zeznawać przeciwko swym szefom. Ochronę ma mu zapewnić agentka U.S. Marshals (Michelle Dockery). Na drodze stanie im pilot samolotu (Mark Wahlberg), którego zadaniem jest zabicie policjantki i transportowanego przez nią świadka. By uniknąć niejasności: w 3000 metrów nad ziemią nic nie jest poważne, jakkolwiek ogólna zgrywa jest składową wizji artystycznej, a nie niezamierzonym efektem realizacyjnej nieudolności. Już sekwencja otwierająca film pokazuje nam, z jakim materiałem mamy tu do czynienia: groteskowe dialogi, przerysowane postaci, sceny ledwie mieszące się w granicach realizmu, a niekiedy bezkompromisowo je przekraczające. Jednocześnie nawet okopując się w tej konwencji, film nie traci swego sensacyjnego potencjału. Akcja toczy się wartko i kilka razy ciekawie zmienia bieg, a ciasna przestrzeń samolotu, którym od pewnego momentu de facto nikt nie pilotuje świetnie sprawdza się w roli scenerii. Oczywiście Gibson nie ma wielkich ambicji, stąd jeżeli podejdzie się do produkcji jak do pozbawionej finezji wersji filmu Fargo – konglomeratu galerii neurotycznych dziwaków, czarnego humoru i karykatury – można z nią spędzić miło czas. I tylko dwie rzeczy nie przestają mnie dziwić. Jedna z nich to bardzo niskie oceny, jak gdyby wielu widzów nie potrafiło odczytać zupełnie niepoważnej konwencji, w jakiej powstał film. Druga to przekład polskiego tytułu, kontrastujący ze znakomitą translacją list dialogowych. Nie wiem, kto wpadł na pomysł, by Flight Risk przełożyć jako 3000 metrów nad ziemią, wysokość ta nie pojawia się bowiem nigdzie w filmie, w którym mowa jest wprawdzie o 3000 – ale stóp. Całe szczęście to detale, na które Gibson nie miał wpływu. Mimo że jego film trudno uznać za szczyt ambicji, spełnia swą naczelną funkcję rozrywkową w stopniu, w jakim nie udaje się to wielu znacznie droższym i znacznie lepiej ocenionym produkcjom. Mnie się w każdym razie podobało.