Weezer – Weezer (The Blue Album)

Gwiazda amerykańskiego rocka alternatywnego (choć na ile jest on alternatywny, biorąc pod uwagę liczbę sprzedanych płyt, to już inna sprawa) zaczynała swoją karierę jako pogrobowcy Nirvany. I może dlatego na debiutanckiej płycie, zwanej od koloru okładki The Blue Album, jest tak wiele bardzo przyjemnego instrumentalnego brudu, ubranego jednak nie w buntownicze, pesymistyczne przesłanie, ale w snute przez nerda-okularnika refleksje o fobii społecznej, niepowodzeniach z dziewczynami i sesjach z grami RPG. Na tej oryginalnej – zwłaszcza w roku 1994 – glebie wyrastają fantastyczne piosenki. Gitarowy nieład łączy się z frenetycznym wokalem, dając efekt w postaci kompozycji, które – pod pozorem lekkości i radości – niosą angażujące treści (The World Has Turned and Left Me Here). To właśnie Rivers Cuomo jest w głównej mierze odpowiedzialny za nadanie tej muzyce dużego ładunku emocjonalnego, za sprawą którego słuchacz daje się porwać nie tylko samej warstwie instrumentalnej, ale także przeżyciom podmiotu lirycznego. Najciekawsze jest to, iż na albumie nie ma słabych punktów: może nie każda piosenka zachwyca w równym stopniu, nie ma jednak utworu, do którego nie chciałoby się wracać, każdy z nich ma bowiem swój urok i niepowtarzalny klimat. Może zabrzmię kontrowersyjnie, ale w mojej opinii to jedna z najlepszych płyt rockowych lat 90. Nawet jeżeli się mylę, to bez dwóch zdań jest to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto lubi tamte czasy.