Piotr Wereśniak – Wkręceni 2

W wyniku zbiegu okoliczności Szyja (Paweł Domagała) zostaje sobowtórem celebryty Mikołaja Mazura. Dzięki temu może od podszewki poznać zepsuty świat warszawskiego show biznesu. Jak można się domyślić po tym lakonicznym, choć streszczającym znaczną większość fabuły opisie,  w kontynuacji Wkręconych Piotr Wereśniak ponownie operuje na sprawdzonym schemacie qui pro quo. Daje to oczywiście asumpt do licznych, śmiesznych w zamierzeniu gagów. Naczelny problem z filmem jest jednak oczywisty: otóż jeżeli już wywołuje on krzywy grymas, to na ogół jest to uśmiech politowania. Scenariusz jest tak naciągany, by nie rzec – pretekstowy – że obraża inteligencję widza. Paweł Domagała dwoi się i troi, by wycisnąć jakikolwiek komizm ze swojego bohatera. Czy może jednak dziwić, że jego wysiłki nie przynoszą żadnego rezultatu, skoro scenarzysta postanowił uczynić z Szyi upośledzonego imbecyla, który nie jest w stanie przyswoić więcej niż jednej informacji jednocześnie? Równie przerysowane okazują się pozostałe postaci, co sprawia, że trudno przypisać im jakiekolwiek życie psychiczne. Wkręceni 2 mogą zatem bawić, ale pod dwoma warunkami: jeżeli całkowicie przestaniemy analizować idiotyczną fabułę oraz jeżeli śmieszy nas śledzenie głupich poczynań szeleszczących papierem bohaterów. Natomiast ktoś, kto nie zamierza wyłączać mózgu, a do tego ma ochotę pośmiać się, nie zaś tylko rechotać, powinien unikać tego filmu jak ognia.